Durf jij te leunen in je eigen kosmos?

Durf jij te leunen in je eigen kosmos?
Vroeg ze me..

Afgelopen weekend was ik met een mooie groep mensen aan het onderzoeken wat het betekent om in je Bron te zijn. Je authentieke frequentie. Tijdens een oefening stond ik op een cirkel die mijn eigen kosmos symboliseerde.

Terwijl ik daar met mijn ogen dicht sta, stelt een van de twee begeleidsters mij deze vraag: “Durf jij te leunen in je eigen kosmos?” Geheel tegen mijn gewoonte in geef ik geen antwoord op de vraag. Wel moet ik een beetje lachen. Maar daar laat ik het ook bij.

Ik neem de vraag gewoon aan. Nieuwsgierig naar wat er in mijn lijf gebeurt als ik niks doe laat ik de vraag wat dieper inzinken. En als een veertje dwarrelt hij naar beneden. Ik volg met mijn aandacht.
Totdat mijn hoofd toch om de hoek komt kijken. Leunen in mijn eigen kosmos? Maar… wat…hoe…

Ik adem even diep in en volg verder met mijn aandacht. Dieper mijn lijf in.

Dan kom ik halverwege een enorme moeheid tegen. Hier was ik me eigenlijk niet zo van bewust. Hij is best flink.
Zonder op zoek te gaan naar een oplossing of verklaring blijf ik bij mijn moeheid. Want, ik ben nog steeds nieuwsgierig naar wat mijn lijf doet met die vraag.

De moeheid laat zich zien als zo’n heel dik zacht en donzig kussen. Zo eentje waar je lekker diep in weg kunt zakken. Dus dat doe ik.
Om me heen is het inmiddels heel stil. In mij wordt het steeds stiller. En ik word me bewust van mijn benen. Ze voelen een stuk zwaarder. Mijn buik, mijn onderlijf voelen ook warm en zwaarder. Ik voel dat ik aard.
Ik sta stevig èn ik voel mijn moeheid. Ik laat me nog dieper zakken in de moeheid.

Dan gebeurt er iets wonderlijks. Mijn lichaam ontspant zich. In die moeheid.
Ik ben aan het uitrusten in mijn eigen moeheid! In mijn eigen lijf!

Op dat moment realiseer ik me dat deze moeheid een enorme uitnodiging is voor mij. Om in mijn lijf te komen.
Mijn lijf = mijn kosmos. Mijn eigen kosmos.

Dus AARDING is voor mij van wezenlijk belang om VERBINDING te maken met mijn EIGEN KOSMOS. En daar heb ik mijn lijf voor nodig. Terwijl ik dit inzie sta ik in een tijdloosheid die eeuwig kan duren. Magisch…

WAUW, wat een inzicht! Eentje die blijft nagonzen.

… Durf jij  te leunen in je eigen kosmos?….

Liefs,

P.S. Dankjewel lieve Helena Kinds en Evaly van Dijk voor jullie prachtige begeleiding tijdens het eerste Levend Licht Mysterie Momentum