Balans

Balans

Maandag 11 mei 2020

Ik heb mijn zoontje voor het eerst weer naar school gebracht en doe nog even een boodschap bij de AH. Bij het afrekenen valt mijn oog op een foto op de voorpagina van de krant. Een leerkracht heeft tape op de grond geplakt om aan te geven tot waar de kinderen mogen komen als ze naar de meester lopen  voor een vraag. En dat beeld hakt er zo enorm in. Van alles gebeurt er bij me. Gevoelens als afscheiding, onrecht, afstand, scherpte, begrenzing, verdriet, angst en boosheid komen zo naar boven. Bam!

Ik kan nog net mijn tranen bedwingen en ga snel naar huis. Thuis is er echter geen houden aan en ik huil… bittere tranen.

Nadat ik helemaal uitgehuild en uitgesnikt ben schrijf ik. Zonder gedachten en volledig vanuit mijn gevoel. Tot ik leeg ben. Maar dan leeg als in Stilte, Ruimte, Schoon, Niets.

Als ik mijn schrijfsel teruglees zie ik het proces waar ik doorheen ben gegaan. Voel ik de heling van het schrijven. Mijn manier van uiten die zo eigen is. Steeds duidelijker, helderder haar waarde toont. Als een instrument dat zich afstemt op de toon van mijn ziel.

 

Bittere tranen
Zojuist gehuild
Om ruimte te geven
Aan vrijheid
Die door de matrix
Waar we in leven
Ingedamd
En vervormd
Lijkt te worden

Bittere tranen
Zojuist gehuild
Om alles wat binnenkomt
Of uit angst
Zich verstopt

Bittere tranen
Zojuist gehuild
Ze maken me schoon
En verwoorden
De pijn in mijn hart
Die gehoord wil worden

Bittere tranen
Zojuist gehuild
Ik kan weer ademen
Want door de tranen heen
Voel ik de liefde
Het vuur
Het onvoorwaardelijke
Waar ik voor ga
Waar ik voor sta

Een diepe oerkracht
Wordt aangesproken
Vanuit mijn wezen
Niet bedacht of verwacht
Ze is geboren
Om haar zelfgekozen rol
Te gaan spelen
In de kakafonie
Van het heden
En geeft zo richting aan mij
Waardoor ik stilte voel
In mijn lijf
Mijn stemmen zijn tot rust gekomen
En er is vrede en licht
Altijd daar
Waar ik ben

 

Warme groet,