Ieder zijn ding

Ieder zijn ding

 

De stemmen in mijn hoofd kan ik blijven herhalen. Kosten me energie. Het lijkt dan of ik niet verder kom. Mijn hoofd wordt zwaarder. Het neigt een beetje naar duizeligheid. Mijn ademhaling gaat hoger zitten en ik voel me moe worden.

Wat gebeurt er als de stem van mijn hart spreekt? En wanneer?

Als ik niet op zoek ben. Een klusje aan het doen ben. Of zoals laatst tijdens de yoga waarbij we een hartopenende oefening deden.

Ineens weet ik de tekst voor een gedichtje. Het popt op met een bepaalde urgentie. De eerste zinnen blijven terugkomen. Ik denk nog dat ik ze wel ga onthouden, maar ik voel en weet inmiddels dat ik dan een soort stop zet op de stroom die vrij komt.

Dus ik pak toch mijn schriftje. Gewoon alles opschrijven wat in mij opkomt. Ik heb geen beeld van wat ik schrijf. Ik zet alleen woorden op papier. Mijn hoofd snapt niet wat ik opschrijf.

En ik zie echt dat het 2 stromen zijn. Hoofd en hart.

Mijn hoofd probeert mijn hart te volgen en vooral te begrijpen. Maar het lukt niet. Het gaat te snel. Het schrijven. Ook de betekenis van de woorden dringt nog niet door. Als ik klaar ben met schrijven leg ik mijn schriftje opzij. Het is eruit en ik moet er echt van bijkomen. Straks maar even kijken wat ik heb geschreven. Nu verder met yoga.

Na de les pak ik mijn schrift en lees. En nog eens. Want het is rauw en heeft ruimte nodig om te bezinken. Langzaam begint mijn hoofd zijn rol in te nemen. En probeert het te begrijpen. Het is veel. Ik voel dat het dieper gaat. Het raakt ook mijn gevoel. En hoewel ik de tekst, de woorden vanuit mijn hart, nog lang niet heb doorgrond lees ik het versje voor. Het gaat voorbij het denken.

Wat zegt jouw hart?

Warme groet,

#hoofdvshart #snelheidvanhethart #taakvanhethoofd #rauw #unapologetic #echt #kwetsbaarheidalskracht #poetry #gedicht