Stemmetjes ontmaskerd – deel 2

Wat er gebeurde toen ik mijn stemmetjes ontmaskerde … deel 2

17 oktober 2014
Ik ga in mijn eentje een week op koudetraining bij Wim Hof in Polen.

Mijn man is in februari geweest en uit eerste hand weet en zie ik wat het brengt. Voorbij al je blokkades weer in verbinding komen met jezelf. Door de ademhalingsoefeningen, de koudetraining en de focus ga je ontzuren en komt er ruimte. Ruimte voor je emoties, je stemmetjes en je overtuigingen. Voorbij dat komt er weer ruimte voor jouw innerlijke en fysieke kracht. Dat wil ik ook. Ik heb het geweten!

Op de 2e dag sta ik bij mijn eerste kopje thee al te huilen. Geen idee wat het is, maar het moet er uit. Het is tekenend voor die dag. Na mijn tweede enorme huilbui is het klaar. Ik voel me schoon. Heel schoon … en rusteloos. Ik voel zoveel energie in mijn lijf. Het wil eruit en ik ga lopen, bewegen, iemand zet precies de juiste muziek aan en hij gaat op volume keihard. Maar ik heb meer nodig.

In de tuin heb ik 2 halters met gewichten zien liggen. Nou ben ik niet bepaald een fitness type. Ik heb ook geen enorme spiermassa. Zeg maar gerust bescheiden. Maar ik wil met die halters aan de slag. In allebei mijn handen pak ik een halter en begin met liften. En ongelofelijk… maar ik blijf gaan. Na 150 x stop ik, de piek is eraf. Ter vergelijking.. voor de jongens die hier meer in geoefend waren was 100 x al heel wat.

Op dat moment besef ik de kracht van stemmetjes. Dat ze een fysieke blokkade kunnen opwerpen zodat je niet bij je krachten kunt komen. En ontdek ik dat ik meer ben dan dat. Veel meer. Ik wist nl. zeker dat ik dit niet kon. Maar… DIT KLOPT NIET. Het zijn MAAR STEMMETJES en ik heb ze ONTMASKERD!

De rest van de week zijn we iedere dag bezig met de ademhalingsoefeningen en koudetraining. Dit alles om weer te leren zelf de regie te nemen over ons lijf en leven. Met als ultieme test op donderdag de beklimming van de berg De Sněžka. In korte broek en hemdje. Meer is er niet nodig. Je lichaam doet de rest.

Donderdagochtend 07.00 … mist en een koude wind. Gevoelstemperatuur is -17 Celcius. En we hebben er zin in! Dit is de test. Ik heb niet eens meer de vraag of ik dit kan. Ik ga.

Het is koud en al lopend focus ik me op mijn ademhaling. Ik kom mensen in skikleding tegen die een stukje met ons oplopen. En mijn lichaam doet het! Te gek. Lopen, ademen, lopen, ademen. Samen met een mede-avonturierster loop ik een lekker ritme en vinden we onze weg. Maar iets onder de top moeten we omdraaien. Door de dikke mist zien we niet meer waar we lopen en wordt het gevaarlijk. De natuur is eerlijk en onverbiddelijk. Ook dan heb ik de keuze om te luisteren naar de stem die graag de top wil bereiken. Of naar de stem van de natuur die zo duidelijk laat voelen en inzien wat er mogelijk is en wat niet. We gaan terug.

Op de terugweg verdwalen we bijna. Er is geen zicht en ik ben helemaal gefocust op mijn eerstvolgende stap. Ik kijk alleen maar naar de grond en ineens herken ik de stenen voor mij niet meer! Iets in mij zegt me dat er iets niet klopt. Mijn hoofd probeert dat weg te beredeneren. “Laten we nog wat doorlopen”. Tegelijkertijd besef ik dat ik een keuze heb. Kies ik voor mijn intuïtie of kies ik voor mijn stemmetjes? We overleggen en besluiten naar mijn intuïtie te luisteren. We draaien om. Een paar honderd meter verder komen we de juiste afslag tegen.

Die avond zijn we allemaal in een bijna euforische staat!

We hebben het gedaan. Voorbij dat wat je denkt dat je kunt. Want zo’n klim daar moet je toch op getraind zijn? En korte broek kan niet, want het is koud. Maar… DIT KLOPT OOK NIET!! Het zijn weer die STEMMETJES en ik heb ze weer ONTMASKERD.

Na deze week heb ik het gevoel dat ik de hele wereld aan kan. Dat ik kan wat ik wil. Ik heb de kracht van mijn stemmetjes ervaren. En ik heb mijn kracht ervaren. En daar vertrouw ik op.

Warme groet,

iwitnesscoaching.nl ~ share to inspire